Chapter 3

 

 

วันนี้เป็นวันอาทิตย์

 

เป็นวันที่จอนจินไปเดทเป็นครั้งแรก

 

เป็นวันที่ผมรู้สึกว่างเปล่าในชีวิตเป็นครั้งแรก

 

เป็นวันที่ดูทีวีอย่างเดียวดาย

 

เป็นวันที่ไม่มีเสียงหยอกล้ออย่างเคย

 

แต่ทำไงได้.....ก็มาเพื่อหาคู่ให้เขาเองนี่นา

 

 

ร่างเล็กกอดเข่าบนโซฟานุ่มท่ามกลางความเงียบงันในช่วงกลางวัน แม้เสียงในท้องจะเริ่มประท้วงเพราะต้องการพลังงานเติมเต็ม แต่เจ้าตัวกลับเมินเฉยเอาดื้อๆ เพราะเขาทำได้แค่รอ รอ และรอ รอจอนจินกลับมา

 

วันนี้เป็นวันอาทิตย์

 

เป็นวันที่เขาสดใสเป็นพิเศษ

 

เป็นวันที่มีความสุขมากเพราะได้มาเดทกับสาว

 

เป็นวันที่ถ้ามีแอนดี้อยู่ด้วยคงสนุกดี

 

 

เอ๊ะ......นี่เขาพึ่งคิดถึงแอนดี้งั้นหรอ?

 

วันทั้งวันสำหรับการเดทของทั้งคู่ดูราบลื่นเอามากๆ จนทั้งคู่ร่ำลากัน จอนจินก็ยังยิ้มแก้มปริอยู่หน้าประตูห้อง

 

"แอนดี้ ฉันกลับมาแล้ว"คำเคยชินที่พูดอยู่ทุกวันพูดโดยอัตโนมัติโดยไม่ดังมากแต่ก็ต้องสงสัยว่าทำไมในห้องถึงปิดไปหมดเลยล่ะเนี่ย? จอนจินเดินหาจนมาสะดุดกับหน้าต่างบานใหญ่ที่เขาเคยเปิดตอนกลางคืนเพราะอากาศเย็นสบาย กระจกบานใหญ่เลื่อนเปิดจนสุด ด้านนอกระเบียงปรากฏร่างเล็กที่นั่งบนราวระเบียงโดยหันหน้าออกไปด้านนอก ขาทั้งสองแกว่งไปมาเบาๆ

 

แม่รักลูกนะจิน

 

ประโยคบางอย่างแว้บเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว เหมือนเคยเจอเหตุการณ์นี้มาก่อน

 

มะม๊า!!! อย่า!! อย่านะครับ อย่าโดดลงไปนะครับ!!

 

ประโยคที่สองดังก้องในหัว มือหนากุมศีระษะเบาๆ ก่อนจะเงยหน้ามองร่างเล็กตรงหน้าสลับกับภาพความทรงจำที่ดูไม่น่าจดจำเท่าไหร่

 

แม่รักลูกนะจิน แม่ขอโทษ แต่แม่รักลูกจริงๆนะจิน

 

ประโยคสุดท้ายที่หญิงวัยกลางคนเอื้อนเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าปนสะอื้น แต่ใบหน้าที่หันให้ลูกชายกลับยิ้มแย้มแม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยคราบน้ำตาก็ตาม

 

มะม๊า ฮึก อย่านะ ไม่นะมะม๊า!! มะม๊าาาาา!!!!!!

 

และเหมือนภาพสโลโมชั่นที่จอนจินเห็นคุณแม่ที่หันมายิ้ม กำลังร่วงลงจากระเบียงชั้น15

 

"แอนดี้!!!!!!!"จอนจินที่มีภาพความทรงจำฉายชัดเป็นฉากๆพุ่งเข้าหาคนตัวเล็กกว่าคว้าเอวบางเข้าแนบชิดตัวก่อนออกห่างระเบียงทันที ทั้งสองจึงล้มอยู่ที่พื้น แอนดี้ที่อยู่ในอ้อมกอดคนร่างสูงก็ดูตกใจไม่น้อยไปกว่าเจ้าตัว

"เป็นอะไรของนายเนี่ยจิน?"แอนดี้เลิกคิ้วถามอย่างสงสัย แต่วงแขนแกร่งยังโอบตัวเขาแน่นไม่ให้ไปไหน แถมตัวสั่นออกขนาดนี้

"แฮ่กๆๆ..แฮ่ก..แฮ่ก"จากท่าทีที่เหนื่อยหอบเหมือนคนวิ่ง100เมตรกลับเริ่มเข้าสู่การหายใจปกติ

"จอนจิน?"แอนดี้ลองเรียกคนร่างสูงดู "ขอโทษที เจ็บตรงไหนมั้ย?"จอนจินถามอย่าเป็นห่วง

"ไม่อ่ะ โอะ...ถลอกนิดหน่อยช่างมันเถอะ"แอนดี้ยกข้อศอกด้านที่ไถลพื้นขึ้นมา

"ว่าแต่นายเป็นบ้าอะไรอยู่ๆถึงมาคว้าเอวฉันได้หะจิน?"แอนดี้ถามออกมาด้วยความสงสัยสุดๆ

"เอ่อ...โทษทีฉันกลัวนายหล่นน่ะ นี่มันชั้น18นะ"จอนจินพูดเหมือนหลบตาซึ่งแอนดี้รู้ได้ว่าจอนจินโกหก


"แต่ฉันบินได้นะ มีปีก ลืมไปแล้วรึไง?"แอนดี้กอดอกบอกลับไปทันที

 "เอ่อ นั่นสินะ"

"มีอะไรจะเล่าให้ฉันฟังมั้ย?"

"........................."

"ถ้าไม่อยากเล่าฉันไม่ฟังก็ได้ ไปละ"แอนดี้ลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไป แต่ร่างสูงกลับคว้าข้อมือเล็กรั้งไว้ แอนดี้มองอย่างนิ่งๆกลับไปแทน

"นั่งสิ จะเล่าให้ฟัง"แอนดี้ทำตามอย่างว่าง่ายก่อนจะเดินไปนั่งชันเข่าที่โซฟา

 






เมื่อประมาณ15ปีก่อน

เด็กชายอายุ6ขวบที่กำลังเล่นของเล่นชิ้นใหม่อย่างสนุกสนานบนพื้นห้องคอนโดชั้น15 สักพักเด็กชายได้ยินเสียงทะเลาะกันของผู้เป็นบิดามารดาในอีกห้องหนึ่งดังมากจนเด็กชายได้ยินว่าพูดอะไร แม้จะไม่เข้าใจนักก็เถอะ

"คุณก็เอาแต่ทำงานๆๆ คุณเห็นงานสำคัญกว่าฉันและจินงั้นหรอ??"เสียงหวานจากผู้เป็นแม่ตะโกนกร้าวอย่างไม่อาย

"ผมทำงานก็เพื่อคุณและจินนั่นแหละ!!! แล้วจะให้ผมทำยังไง? ลาออก??"ผู้เป็นบิดาไม่ยอมแพ้เช่นกันในการหาเหตุผลมาต่อกรกับภรรยา

"ผมทำงานก็เพื่อให้ได้เงินมาให้คุณไงล่ะ!! ทนหน่อยไม่ได้รึไง!!"บิดาตะคอกปาวๆใส่

 



เพี๊ยะ!!

 




"คุณจะพูดว่าฉันเห็นแก่เงินงั้นเรอะ!! นี่มันหลายครั้งแล้วที่คุณไม่มีเวลาให้พวกเรา"หญิงสาวตบฉาดเข้าใบหน้าเข้มของสามีพร้อมทั้งน้ำตาอาบแก้ม

"ได้!! ถ้าคุณพูดอย่างงี้ล่ะก็ เราเลิกกัน!!!!"ฝ่ายชายตะคอกเสียงดังกลับมาอย่างไม่ยอมกันและกำลังง้างมือขึ้นเพื่อตบตีเธอ

"ปะป๊า? มะม๊า?"เสียงใสๆของเด็ก6ขวบดังขึ้นทั้งสองหันมามองเด็กตัวเล็กๆที่เป็นดั่งเทพตัวน้อยของพวกเขา มารดาดึงจอนจินมากอดเบาๆ

"มะม๊าร้องไห้ทำไมฮะ? มะม๊าเจ็บหรอ?"เด็กตัวเล็กแสดงอาการเป็นห่วงเมื่อเห็นคนตรงหน้าร้องไห้

"ฮึ่ย!!!!"บิดาไม่สามารถเข้าตรงทำร้ายทั้งสองได้ เสียงเข้มดังในลำคออย่างไม่พอใจก่อนสะบัดตัวออกจากห้องไปประตูกระแทกจนดังไปทั่วบริเวณ

"ฮึก.....ฮือๆ จินนี่...จิน...อึก"เสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวลอดออกมา จอนจินเช็ดนำตาของแม่อย่างแผ่วเบา หญิงสาวคว้ากอดลูกชายเต็มอก ปล่อยโฮออกมาราวกับอดกลั้นไว้หลายปี และหลังจากนั้นพ่อของจอนจินก็หายไป1สัปดาห์ เด็กตัวน้อยถามคนเป็นแม่ก็ตอบมาว่าไปทำงาน เด็กตัวเล็กที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าก็ทำได้เพียงรับรู้เท่านั้นจนกระทั่งผ่านไปถึง 2 ปี

"มะม๊าฮะ กลับมาแล้วครับ"เสียงใสของเด็กน้อยวัย 8 ขวบทักขึ้นในความเงียบ แต่ไร้เสียงตอบรับจากมารดาเหมือนปกติ เด็กน้อยสงสัยจึงเดินหาและมาเจอร่างเพรียวสง่าของมารดาอยู่ครงระเบียง ซึ่งเป็นริมขอบ

"มะม๊าาาา ไม่นะ มะม๊า!!!" "จิน แม่รักลูกนะ แม่ขอโทษ"

"ไม่นะ ฮึก มะม๊า อย่านะครับ!!!" ร่างเพรียวบางปล่อยแขนจากราวระเบียงก่อนจะร่วงหล่นสู่พื้นดินด้านล่าง เด็กน้อยน้ำตาอาบแก้มนิ่งงันทำอะไรไม่ถูก จนทางตำรวจเข้ามาพบตัวในห้อง

 








"เสียใจด้วย"ริมฝีปากบางเอ่ยสั่นระริก พยายามสะกดกลั้นอารมณ์หลากหลายไว้

"อืม"ร่างสูงตอบกลับแผ่วเบาก่อนปาดน้ำตาที่กลั้นอยู่

"งั้น.....นายจะดีใจมั้ยถ้าคุณแม่ ถึงแค่จะแปปเดียวก็เหอะ"

"นายทำได้หรอแอนดี้?"

"............"แอนดี้ไม่พูดแต่ชี้ๆไปทางประตูห้องนอน กลุ่มควันขาวจางๆรวมตัวกันจนเกิดเป็นรูปร่าง รูปร่างเพรียวบางที่จอนจินรู้จักและโหยหา

"แม่....."ร่างสูงเผลอหลุดปากแล้วก้าวเดินเข้าไปหาโดยมีแอนดี้เดินตามไปด้วย

"จิน.....นั่นเสียงลูก นั่นลูกใช่มั้ย?"เสียงวัยกลางคนของหญิงสาวสั่น

"ใช่ครับผมเองแม่.....อึก"จากที่กลั้นน้ำตาได้ตอนแรกตอนนี้กลับไหลเป็นเขื่อนแตก "อยากทำอะไรก็ทำเป็นครั้งสุดท้ายเถอะครับ"เสียงแอนดี้ขัดขึ้นมาอย่างดื้อๆ

"อา....นั่นสิ ครั้งสุดท้ายของฉันจินมานี่สิลูก"เธอเดินเข้าไปในห้องนอนก่อนจะก้าวขึ้นเตียงไป

"มานอนตรงนี้สิ ลูกแม่"จอนจินทำตามอย่างว่าง่ายซึ่งแอนดี้เองก็นั่งที่ปลายเตียงแทน

"ครั้งสุดท้ายของแม่คือการได้นอนกล่อมลูกชายตัวน้อยของแม่"หญิงชราแย้มยิ้มบางอย่างอ่อนโยน พร้อมกับลูบกลุ่มผมนุ่มของลูกชายที่นอนข้างๆ แม้จะสัมผัสกันไม่ได้แต่จอนจินลูกสึกถึงสัมผัสมือของมารดาได้ มันคือของจริง เสียงเอื้อนเอ่ยบรรเลงเพลงกล่อมเด็กดังแว่วออกมาอย่างแผ่วเบาเปลือกตาหนาหลับลงเพื่อใช้โสตประสาทการได้ยินให้รับรู้ได้มากที่สุด น้ำตาหนึ่งหยดไหลอาบแก้มคนเป็นลูกด้วยความรู้สึกคิดถึงและโหยหา จนเวลาผ่านไปนานจนเธอแน่ใจว่าลูกชายตนหลับไปแล้วจึงหันไปหาอีกคนที่นั่งอยู่ปลายเตียง

"ฉันได้ทำสิ่งสุดท้ายแล้ว"

"............."แอนดี้เงียบแทนคำตอบ หญิงวัยกลางคนจึงเอ่ยต่อ

"ฉันฝากเขากับเธอได้ใช่มั้ย?"

"แน่นอน"

"ถ้าอย่างนั้นฉันคงเบาใจแล้วล่ะ"เธอตอบก่อนจะยืดตัวเต็มความสูง และเดินมาตรงหน้าแอนดี้

"ดูแลเขาให้ดีๆล่ะ"เธอพูดทิ้งท้ายก่อนร่างโปร่งแสงจะเรืองแสงจางๆและค่อยๆหายไป "ฉันไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็กสักหน่อยน้า"แอนดี้พ่นลมหายใจก่อนจะเดินมาห่มผ้าให้ร่างสูงที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเสร็จแล้วจึงทิ้งตัวลงนอนข้างๆอีกคน แต่ก่อนจะข่มตาหลับก็โดนมือหนาคว้าเอวบางดึงเข้าหาลำตัวแกร่งของอีกคน

"เจ้าบ้าเอ้ยยยย"คนตัวเล็กก็ทำได้แต่บ่นเบาๆล่ะ แม้จะบ่นกระปอดกระแปดมากแค่ไหนก็ตามก็ปฏิเสธคนๆนี้ไม่ลงสักที ก็ทำไงได้ละก็คนมันเขินนี่นะ.....











TBC.
_________________________________________________________________________________________________

อีกนิดนึงค่ะ ใกล้จบแล้วน้าน่าจะอีกไม่เกิน 2 ตอนค่ะ มั้งนะ 555555 ขอให้ติดตามกันต่อด้วยนะคะ ไรท์เตอร์กำลังเตรียมแอดค่ะ ตื่นเต้นๆ ประกาศ 1 ก.ค.แล้วววววว ><