INTRO



"คุณคิมเชื่อเรื่อง 49 วันหลังจากที่เราตายได้มั้ยคะ?"

"เอ๋!! ทำไมถามแบบนั้นละครับ"ชายหนุ่ตกใจกับคำพูดของเธอ

"ปล่าวค่ะ แค่อยากรู้ว่าคุณคิมเชื่อมั้ย"สาวน้อยยิ้มบางๆให้แทน"ตกลงว่าเชื่อรึปล่าวคะ?"

"เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งครับ เพราะไม่เคยเจอเลยเรื่องแบบนี้"

"แต่.....ถึงเวลาที่ต้องเชื่อแล้วละค่ะ"


 

ป.ล.WanSung นะคะ
ป.ล.2 เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกที่อภิมหาโคตะระยาวมากๆค่ะ มั้งนะ? 55555


 

Primrose Jusmin tea 

KimDongwan x Shin Hyesung(female)











 

สวัสดีครับ ผมคิม ดงวานเจ้าของร้านชาดอกไม้ที่ขายดอกไม้นานาพันธุ์ ร้านผมเป็นร้านเล็กๆไม่ใหญ่มากและมีลูกค้าพอควร ส่วนมากลูกค้าจะมาในช่วงเช้าถึงเที่ยง ส่วนบ่ายคือเวลาว่างของผมแต่ช่วงนี่จะมีลูกค้าคนหนึ่งมาประจำเสมอๆไม่เคยขาด นั่นคือ"ชิน เฮซอง"



กริ้ง กริ้ง~~


"สวัสดีค่ะ คุณคิม"สาวเจ้ายิ้มหวานให้ รู้มั้ยว่ารอยยิ้มเล็กๆน่ารักๆนั่นทำเอาผมใจเต้นสุดๆไปเลย เธอเป็นผู้หญิงน่ารักครับ ปากนิด จมูกหน่อยแต่ตรงแก้มนี่ออกจะมากไปนิด ผมสีน้ำตาลยาวถึงเอวและแต่งตัวคล้ายพวกลูกคุณหนูนิดๆ แต่เธอไม่หยิ่งแถมนิสัยน่ารักสุดๆ ยิ้มเก่ง หัวเราะเก่ง ขี้อาย สรุปแล้วสเปคผมละครับ(ฮา)


"ครับ สวัสดีครับเฮซอง"ถึงเขาจะเรียกผมด้วยนามสกุลแต่ผมกลับเรียกเขาด้วยชื่อ ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้ขัดอะไรมากนัก

"วันนี้ก็มาตรงเวลาเหมือนเดิมนะครับ วันนี้ผมลองทำชาใหม่มาลองดูนะ"ดงวานว่าก่อนเลื่อนถ้วยชาสีขาวสวยมีกลิ่นหอมกรุ่นมาตรงหน้าหญิงสาว หญิงสาวรับมาสูดกลิ่นชาเบาๆ ก่อนจะจิบเล็กน้อย

"ว้าว!! นี่มัน....เอเดลไวส์ใช่มั้ยคะ? รสอ่อนๆ แล้วก็ตอนแรกจะขมแต่พอลงคอแล้วรสกลับหวานอย่างไม่น่าเชื่อ"เธอสาธารยายรสชาติตรงหน้า อ้อ ผมลืมบอก เธอเป็นนักชงชากับชิมชาตัวยงเลยครับ บางทีผมก็ให้เธอสอนเทคนิคหลายๆอย่างด้วย

"ครับ แหม.....เดาถูกซะด้วยนะครับ ฮ่าๆๆๆ"ดงวานหัวเราะแก้เก้อ ผมปิดความเขินอายนี้ไม่ได้เลย ให้ตายสิ "ชานี้เปรียบเหมือนความรักแรกเริ่มนะคะ"เฮซองพูดพลางอมยิ้ม"ที่ตอนแรกอาจดูขมฝาดแต่พอผ่านไปจะเจอความหวานที่พอดี"เธอหลับเปลือกตาบางๆเหมือนนึกคิดบางอย่างอยู่

"ครับ ผมก็คิดว่าอย่างนั้น"ผมตอบไปอย่างเห็นด้วยเพราะไม่รู้ควรจะพูดยังไงดี"จะรับพริมโรสจัสมินด้วยมั้ยครับ เฮซอง"ผมถามเธอ เธอก็พยักหน้าอายๆนั่นรัวๆให้ผม น่ารักชะมัดเลย

"นี่ครับ สำหรับคนพิเศษ"ผมเห็นเธอหน้าแดงอย่างปิดไม่มิด

 "ถึงฉันจะทำเป็นทุกชา แต่นี่เป็นชาเดียวที่ทำไม่ได้เลย ไม่ว่าจะลองอีกสักกี่ครั้ง"เธอระบายออกมาเนืองๆ ก็นี่เป็นชาที่ผมคิดขึ้นเองนี่นา

"ชานี้เป็นชาพิเศษ ต้องใส่ความรักเข้าไปด้วยนะ"


"ความรัก?"เธอทำหน้างงนิดหน่อย"อา....อย่างนี้นี่เอง"เธอพยักหน้าเข้าใจ เธอจะรู้มั้ยเนี่ย ว่าผมสื่อถึงอะไร ชานี้น่ะ

"คุณคิมคะ คือฉันอยากจะเรียนทำชานี้น่ะค่ะ ได้มั้ย? จะรบกวนรึเปล่าคะ?"เฮซองทำเสียงอ้อนเล็กๆ อยากจะบอกว่ามา 24 ชั่วโมงก็ได้นะครับ 55555

"ได้สิครับ ช่วงบ่ายที่เฮซองมาบ่อยๆก็ได้"ผมลูบกลุ่มผมนุ่มของเธออย่างเบามือ อ้อ ผมอายุมากกว่าเธอ 2-3 ปีน่ะครับ

"พอดีฉันอยากจะทำชานี้ให้คนที่ชอบน่ะค่ะ"เธอยิ้ม แต่ผมกลับสะดุดตรงคำว่า"คนที่ชอบ"ของเธอ

"คนที่ชอบของเธอคงจะดีใจมากเลยนะ ที่เธอทุ่มเทขนาดนี้"ผมฝืนยิ้ม มันเจ็บแปลบๆแถวอกแฮะ

"ขอบคุณมากค่ะ อ้ะ!!......ฉันต้องไปแล้วเดี๋ยวน้องชายฉันจะรอนาน"เธอยิ้มอย่างดีใจก่อนจะก้มโค้งลาผมและออกจากร้านไปอย่างรีบร้อน เฮ้อ....ใครกันน้าที่เป็นผู้โชคดีคนนั้นของเฮซอง ผมนั่งคิดไปคิดมาด้วยความเหนื่อยแต่ก็ดันมีอีกคนมาทำให้ความคิดผมกระเจิงซะก่อน

"เฮ้!! ดงวานเป็นอะไรน่ะ นั่งหน้าเบื่อใจลอยอยู่ได้ คุณหนูไม่มารึไง?"เสียงกวนจากหนุ่มหน้าตาดีนาม มินอู ทักขึ้น หรือจะเป็นเจ้านี่กันนะ


"มาแล้ว ไปแล้ว เมื่อกี้"ตอบไปแค่สามประโยคผมก็เหนื่อยแล้วล่ะ


"วันนี้มีใบชาใหม่ๆมา นายลองทำดูสิ"มินอูว่าก่อนยื่นวิธีทำชาพันธุ์ใหม่ๆให้ ดงวานรับมาส่งๆไป

"เออๆ เดี๋ยวจะทำให้กินละกัน"ผมตอบเบื่อๆไปให้

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา เฮซองก็ไม่ได้มาที่ร้านนี้อีกเกือบเดือน ทำให้ดงวานว้าวุ่นใจมากกว่าเก่า จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เอริคที่เป็นเพื่อนก็เห็นใจอยู่เหมือนกันแต่ไม่รู้จะช่วยยังไง จนกระทั่งวันหนึ่งที่ฝนตกหนักและบรรยากาศรอบๆดูหดหู่

"อา....ฝนตกหนักขนาดนี้เลยแฮะช ดีนะที่เก็บดอกไม้ต้นเล็กๆเข้ามาทันไม่งั้นดอกช้ำหมดแน่ๆ"ดงวานที่กำลังจัดกระถางในร้านบ่นพึมพำไปมา ขณะเก็บดอกไม้ก็เผลอมองไปนอกร้านที่ฝนตกหนัก ดงวานเห็นร่างของผู้หญิงที่ดูคุ้นตา ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำเทลงมา ชุดของเธอออกสีแดงๆคล้ำนั่นมันเหมือนกับ.....





เลือดที่ติดชุดยังไงยังงั้นแหละ





ดงวานเผลอผลักประตูออกไปเพื่อไปดูว่าใช่คนที่เขารอคอยหรือเปล่า แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า

"คงไม่หรอก เธอจะมายืนตากฝนแถวนี้ทำไมกันล่ะ"ดงวานพยายามบอกตัวเอง แต่ก็ได้ยินเสียงกริ่งหน้าร้านดังขึ้น

กริ้ง กริ้ง~~ ปัง!!!

เสียงกริ่งร้านที่ดังขึ้นตามด้วยเสียงประตูที่เปิดออกและกระแทกอย่างดัง สายลมพัดโหมกระหน่ำเข้าร้าน และน้ำฝนที่กระเซ็นเข้ามา ดงวานเอามือป้องหน้าก่อนจะเห็นว่าคนที่ประตูคือเฮซองนั่นเอง

"เฮซอง"

"คุณคิม...."เธอเอ่ยเสียงเรียบเย็น เนื้อตัวเปียกปอนทำให้ดงวานรีบหาผ้าขนหนูมาคลุมร่างให้ความอบอุ่น และดงวานก็อุ่นใจอีกครั้งเมื่อสีแดงคล้ำที่เข้าใจผิดนั้นเป็นเพียงขี้โคลนเท่านั้น "แล้วเฮซองมาทำอะไรที่นี่ล่ะ แถมไม่มีร่มด้วย"ดงวานถามพร้อมยื่นถ้วยชาอุ่นเธอ

"ฉัน....หนีคู่หมั้นมาค่ะ"เธอตอบเสียงเบาพลางจิบชาไปด้วย นี่ผมควรดีใจรึเปล่าที่เธอหนีคู่หมั้นมาหาผมเนี่ย

"อา.....มันไม่ดีรู้มั้ยที่อยู่ๆก็หนีมาเนี่ย พ่อแม่เธอคงเป็นห่วงมากแน่ๆ ฉันจะพาเธอกลับไปหาพวกท่าน"แต่ยังไงก็ต้องพูดแบบนี้ไปก่อนแหละ ถึงจะอยากให้อยู่ยังไงก็ตาม มันเป็นประโยคพื้นฐานเบย์ๆตะหาก

"ไม่....ไม่นะคะ คุณคิม อย่าส่งฉันกลับเลยค่ะ ขอให้ฉันอยู่ที่นี่สักพักเถอะนะคะ ฉัน...ฉันขอร้องละค่ะ"เฮซองพูดไ