Chapter 2

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

"แล้วคู่แท้ของฉันเป็นใครอ่ะ?"จอนจินถามด้วยตาที่แวววาวและความอยากรู้อยากเห็น

 

"ฉันบอกได้แค่นั้นละ มันเป็นความลับนะ"แอนดี้พูดไปโดยที่ในมือมีห่อมันฝรั่งถุงใหญ่ที่จอนจินซื้อเก็บไว้ นั่งดูทีวีสบายอารมณ์

 

 

"โถ่ บอกหน่อยก็ไม่ได้นะ"จอนจินที่นั่งอยู่ข้างหยิกแก้มใสๆเล่น

 

 

"นี่!! มันเจ็บนะ"แอนดี้ที่เพี๊ยะเข้าที่มือหนาแสนซุกซน

 

 

"เอาเหอะๆ ฉันไปทำงานก่อนนะ อาจจะกลับดึกนายนอนไปก่อนก็ได้ถ้าหิวก็ทำอะไรกินล่ะ"จอนจินลุกไปเตรียมตัวเพื่อเข้าทำงานในบาร์ช่วงเย็น แอนดี้พยักหน้าให้ประมาณว่ารู้แล้ว เมื่อแอนดี้ได้ยินเสียงปิดประตูก็ยกนาฬิกาขึ้นมากดปุ่มแล้วมีเหมือนภาพโฮโลแกรมฉายขึ้นมา ในนั่นมีเมนูหลายอย่างและเป็นแอนดี้คนเดียวที่เห็นภาพนี้ ถ้าในมุมมองคนอื่นจะเห็นแค่ว่าแอนดี้ยกนาฬิกาเช็คเวลาเท่านั้น

 

 

"เอาเหอะ จะเริ่มช้าเริ่มเร็วก็ต้องได้เจอกันอยู่ดี"แอนดี้ว่าก่อนจะกดตรงรูปนาฬิกาเล็กเข็มทั้งสองที่ชี้เลขสิบสองเริ่มเคลื่อนไหว ราวกับเหมือนมีชะตากำลังลิขิตบนหน้าปัด ชะตาคู่แท้ของปาร์ค จอนจินเริ่มเดินแล้ว

 

 

แอนดี้จัดการภารกิจตรงหน้าเสร็จก็เริ่มทำการสำรวจคอนโดของจอนจินทันทีแอนดี้พบว่าห้องนี้มันกว้างมาก กว้างมากกว่าที่จะอยู่คนเดียวแถมมีข้าวของไม่มากนัก มันแปลก แปลกเกินไปแล้ว และของทุกอย่างเหมือนจะตั้งคู่ไว้เสมอเหมือนกับว่าห้องนี้มันสำหรับคู่รักชัดๆ แอนดี้สะบัดหัวทิ้งเรื่องเครียดๆก่อนจะกลับมานั่งที่โซฟาตัวเก่าเมื่อเช้า

 

 

"ไม่มีอะไรทำเลย"แอนดี้บ่นทำได้ก็แค่นั่งรอเจ้าของห้องกลับมา

 

 

 

 

โครกกกกกก~~

 

 

"อ๋าาาาา"เสียงท้องร้องดังสนั่นเพราะทั้งห้องที่เงียบเลยยิ่งทำให้ได้ยินเสียงน่าอายเข้าไปใหญ่ จำได้ว่าหมอนั่นบอกว่าถ้าหิวก็ทำอะไรกินสินะ ว่าแล้วคนตัวเล็กก็เดินไปที่ตู้เย็นยักษ์เปิดมันและค้นหาของที่พอจะทำอะไรกินได้

 

 

"หัวหอม ขนมปังฝรั่งเศส ชีส พาสต้า แฮม ทำไมมีแค่นี้ละเนี่ย นึกว่าจะเยอะกว่านี้"แอนดี้บ่นอีกรอบ แต่ก็ต้องขอบคุณที่มีน้ำผลไม้รสที่แอนดี้ชอบอยู่ด้วย

 

 

"เอาเถอะ ถึงจะไม่มากแต่ก็น่าจะพอทำกินได้แหละนะ"แอนดี้ตรงเข้าจับกระทะทันทีเพราะในท้องเริ่มประท้วงหาของกินซะแล้ว

 

 

ปัง!!

 

เสียงประตูเนื้อดีปิดให้พอรู้ว่ากลับมาแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาตี2แล้วที่จอนจินกลับถึงคอนโด ภายในนั้นเงียบสนิทไร้ซึ่งแสงไฟ จอนจินเปิดไฟตรงห้องครัวก็พบชามซุปกราแตงกับพาสต้าห่อพลาสติกอยู่บนโต๊ะพร้อมโน้ตเล็กๆ

 

 

 

 

ฉันไม่รู้นายจะกลับมากี่โมง เลยทำไว้ให้เพราะคิดว่าจะหิว ถ้าหิวก็เอาไปอุ่นซะนะ

                                                                                                                                  แอนดี้

เทพผู้น่ารัก

 

 

 

 

จอนจินอมยิ้มกับท้ายกระดาษก่อนจะจัดการอุ่นอาหารตรงหน้าทาน และจอนจินพบว่ามันอร่อยกว่าที่เขาทำมากทีเดียว การดำเนินชีวิจของทั้งสองเป็นไปอย่างราบรื่นมีทั้งตีกันทั้งคืนดีหรือร่วมหัวเราะไปด้วยกัน จนกระทั่ง.....

.

.

.

.

.

.

.

.

"นายได้แฟนแล้ว?"แอนดี้ขมวดคิ้วกับสิ่งทีาจอนจินบอก ได้ไงอ่ะ เครื่องนี้ไม่เห็นแสดงอาการอะไรเลยว่าทั้งสองเริ่มตรงกันแล้วหรือมันจะเสีย

 

 

"ใช่ เมื่อสองสัปดาห์ก่อนนะ ชื่อ จูฮี เรารู้จักกันตอนที่เธอโดนขโมยกระเป๋าน่ะ"จอนจินเล่าให้ฟัง

 

 

"ว่าแต่ใช่คนนี้ป่ะ?"จอนจินโชว์รูปให้ดูแอนดี้ทำได้แค่เพียงส่ายหน้า

 

 

"ไม่ใช่?"

 

 

"ไม่รู้ต่างหาก"

 

"อ่าว ไหงงั้น?"จอนจินเบ้ปากใส่

 

 

"ฉันมีหน้าที่ทำมห้มันเกิดเร็วขึ้น ข้อมูลเบื้องลึกฉันไม่รู้หรอก"ตอบไปงั้นละ แต่ก็ไม่รู้จริงๆอะนะ

 

 

"แต่ยังไงสุดท้าย....มันก็อยู่ที่หัวใจนายเองว่าจะเลือกใคร ฉันบอกได้แค่นี้ละ"แอนดี้ทิ้งคำคมไว้ให้จอนจินก่อนจะเดินเข้าครัวไป จอนจินคิดกับสิ่งที่แอนดี้พูดมา

 

 

"เลือกใครงั้นหรอ?"

 

 

"แล้วนายจะไปเดทกันเมื่อไหร่ล่ะ?"เสียงใสๆดังออกมาจากครัว

 

"วันอาทิตย์นี้ละ"

 

 

"นายดูไม่ตื่นเต้นเลยนะ"

 

 

"ไม่รู้สิ อาจจะตื่นเต้นก็ได้"จอนจินว่าก็นี่เป็นสาวคนแรกหลังจากที่เขาเคยมีแฟนตอนมัธยมน่ะสิ ตอนนี้กับตอนนั้นมันต่างกันนะ ลองดูก็ไม่เสียหายมั้ง? จูฮีก็น่ารักอยู่อ่ะนะ นิสัยก็ดี ฮิฮิฮิ

 

 

"เป็นอะไร? ยิ้มอยู่ได้คนเดียว"แอนดี้ที่เดินออกมาแขวะไปทีหนึ่ง

 

 

"ก็คนมีความสุขอ่ะ ฮ่าๆๆๆ โอ้ยๆๆ"แอนดี้ที่เห็นท่าทางการหัวเราะของจอนจินแล้วก็รู้สึกหงึดหงิดอย่างบอกไม่ถูก เลยหยิกแขนเข้าให้

 

 

คืนวันเสาร์

 

 

"แอนดี้ๆๆ"คนร่างสูงบนเตียงกว้างกับร่างเล็กที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มนั้น จอนจินกำชังสะกิดแอนดี้อย่างเอาเป็นเอาตาย

 

 

"อะไร?"แอนดี้ตอบกลับมาอย่างเซ็งและง่วงนอนคนจะหลับจะนอนนนน!!!

 

 

"นอนไม่หลับ"เออ ตอบมาได้นะ ปัญหาโลกแตกมากกก

 

 

"นับแกะไปดิ"เสนอทางออกไปหนึ่ง

 

 

"ทำแล้ว"

 

 

"นับเลข"

 

 

"ทำแล้วอ่ะ ไม่หลับ"

 

 

"นอนหลับตาเฉยๆสิ"

 

 

"ถ้าทำแล้วหลับทำไปนานแล้ว"และด้วยความที่หงุดหงิดขั้นสุดของแอนดี้ ประโยคต่อมาทำให้ร่างสูงเงียบกริบและไม่กวนคนตัวเล็กอีกเลย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"นอนอยู่เฉยๆแล้วหุบปากเงียบซะ จอนจิน!!"

 

 

 

เช้าวันอาทิตย์

 

 

 "อุ๊บ!! ฮ่าๆๆๆ นายแต่งตัวทำผมอะไรของนายเนี่ย?"แอนดี้ที่เห็นสภาพอีกคนก็กลั้นขำไม่อยู่ก็ที่ใส่อยู่นี่มันเชยสะบัด ไม่มีสเน่ห์เล้ยยยย

 

 

"อย่าหัวเราะดิ!! ก็...ก็มันตื่นเต้นอ่ะ"เอ้า ยังแถได้อีกๆ แอนดี้ทนไม่ได้เลย เลยจะจับแต่งตัวใหม่ยังพอมีเวลาสักชั่วโมงแปลงโฉมผู้เชย(ผู้ชาย+เชย)อยู่

 

 

"นั่งนี่ๆ ฉันจะทำผมให้นายใหม่ ทรงอะไรเนี่ยฟูแถมเซอร์ซะ"แอนดี้ขยี้ผมก่อนจะหยิบไดร์มาเป่าให้เป็นทรง

 

 

"แอนดี้"

 

 

"ว่าไง?"ตอบไปโดยที่ตายังมองผมจอนจินอยู่ 

 

"การพบกันของฉันกับจูฮีมันเป็นพรหมลิขิตรึเปล่า?"

 

"แล้วแต่จะคิดนะ อาจจะใช่หรือไม่ใช่"

 

"ทำไมกำกวมจังแอนดี้"

 

"ก็บอกแล้วไง มันอยู่ที่หัวใจนายต่างหากเล่า ว่านายเลือกใคร"

 

"แล้วถ้านี่เป็นคู่ที่พระเจ้าเลือกให้แต่ฉันกลับทิ้งมัน เพื่อไปหาคนอื่นล่ะจะเป็นยังไง?"แอนดี้นิ่งไปสักครู่ก่อนถอนหายใจ

 

"ฉันไม่เคยเจอเคสนั้นนะ อืม...น่าสนใจดีจะลองศึกษาดู เอ้า!!! เสร็จแล้วส่วนชุดก็ใส่เสื้อยืดกับแจ็คเก็ตตรงนั้นละกัน"แอนดี้ว่าก่อนชี้ชุดตรงตู้เสื้อผ้า จอนจินพยักหน้าขอบคุณก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้า

 

"อ้อ!!! เอาดอกไม้สักช่อติดมือไปด้วยก็ดีนะ"แอนดี้แนะนำก่อนจะยิ้มให้ ร่างสูงโบกมือลาและปิดประตูลง แอนดี้จับตรงอกแล้วรู้สึกใจหวิวแปลกๆ

 

"ทำไม....ในอกมันเจ็บแปลบไปหมดนะ?"แอนดี้ส่ายหัวไปมาไล่ความคิดไร้สาระ ก็เรามาช่วยจอนจินให้มีคู่นี่นา ทำไมต้องสนใจ....

 

แปะ

 

 

"เอ๊ะ..เอ๋ ทำไมน้ำตาไหลล่ะเนี่ย? ไหลไม่หยุดเลย"หยาดน้ำตาใสร่วงเผาะลงพื้น ดวงตาช่ำน้ำมากมายสองมือบ้างปิดหน้าพยายามกลั้นไว้แต่ท่าทางจะไม่ไหว

 

 

โกหกตัวเองได้ แต่โกหกร่างกายและหัวใจไม่ได้....

 

แต่จะทำไงได้ล่ะ ในเมื่อยังไง...

 

ก็ต้องจากกันอยู่ดี

 

 

 

 

 

TBC.

______________________________________________________________________________

 

ตอนต่อไปก็คงเร็วกว่านี้หน่อยมั้งคะ 555555 ก็รอดูกันไปน้อออออ

 

edit @ 22 May 2014 20:53:53 by ~ HaNaHaNa ~

edit @ 5 Jun 2014 23:46:22 by ~ HaNaHaNa ~

Comment

Comment:

Tweet